Πριν λίγο καιρό τα λέγαμε για την απελπιστική κατάσταση που επικρατεί καθημερινά στο μετρό (της Αθήνας, στη Θεσσαλονίκη ακόμα δεν ξέρω αν έχει κάποια πρακτική χρησιμότητα μέχρι τώρα). Ας δούμε λοιπόν μερικές από τις παθογένειες που αντιμετωπίζουμε καθημερινά όσοι κυκλοφορούμε με αστικά.
-Η ασφάλεια. Το υπόγειο στοίβαγμα των συρμών, φέρει το ρίσκο ατυχήματος, μιας και, όπως μαθεύτηκε με την υπόθεση συγκάλυψη των Τεμπών, τηλεδιοίκηση δεν υπάρχει ούτε για δείγμα. Εξίσου επικίνδυνη κρίνεται εν έτει 2025 και η χρήση αστικών λεωφορείων. Μπορεί ορισμένοι, στα χρόνια του κόβιντ, να ένιωθαν μεγαλύτερη ασφάλεια στα υπέργεια μέσα, και κολλημένοι με τη μύτη στο παράθυρο, ωστόσο η μαζική απαξίωση των Ελλήνων οδηγών προς τον ΚΟΚ, αλλά κυρίως προς τον περίγυρό τους, κάνουν τα λεωφορεία να θυμίζουν το Speed. Τα χαλασμένα φρένα δεν εμπνέουν εμπιστοσύνης, βοηθούν όμως τον επιβάτη να τεντωθεί αφού χρειάζεται ειδική ισορροπία για να κρατηθεί όρθιος. Θετικά βλέπουμε, πλέον, το να στοιβαζόμαστε σαν σαρδέλες, καθώς λειτουργεί άψογα και σαν αντικραδασμικό μαξιλάρι στα απότομα φρεναρίσματα των λεωφορειατζήδων.
-Η νευρικότητα των οδηγών. Που λειτουργούν λίγο με τη λογική: «πάμε για να φτάσουμε τέρμα να κάνουμε τσιγάρο». Το «σημασία έχει το ταξίδι και όχι ο προορισμός» δεν τους αγγίζει διόλου, και κάθε λεωφορειατζής βιάζεται να τελειώνει με κάθε διαδρομή. Σαν επιβάτης που περιμένει στη στάση δεν νοείται να αφαιρεθείς λεπτό, μιας και η απροθυμία σου θα μεταφραστεί από τον οδηγό ως μη ανάγκη επιβίβασης, και ως εκ τούτου δεν θα σταματήσει. Ακόμα, όμως, κι αν σταματήσει, καλό θα ήταν να σπεύσεις να μπεις μέσα, προτού ο οδηγός σου κλείσει τις πόρτες στα μούτρα. Και προφανώς δεν υπάρχει τίποτα να κερδηθεί από μια λογομαχία με τον οδηγό, μιας και το πιθανότερο είναι να οργιστεί τόσο που να μην μπορεί να συνεχίσει την διαδρομή. Οφείλουμε βέβαια, να δώσουμε μερικά εύσημα στους οδηγούς, που καταφέρνουν κάθε φορά (σχεδόν) να ολοκληρώσουν την πορεία τους, μιας και ποτέ δεν ξέρει πότε θα τα φτύσει το εκάστοτε όχημα που οδηγούν.
-Τι μοντέλο θα έρθει σήμερα; Η ποικιλομορφία των οχημάτων πλέον θυμίζει το ελληνικό καλοκαίρι – τίγκα από υπερήλικες τουρίστες από Σκανδιναβικές χώρες. Διότι, ουδέποτε δεν επενδύσαμε σαν χώρα σε σοβαρή απόκτηση αστικών λεωφορείων, αντ’ αυτού έχουμε ρόλο χώρας ρακοσυλλέκτη. Φέρε κοψοχρονιά ό,τι έχει η Ευρώπη για απόσυρση. Ως αποτέλεσμα, έχουμε μια στρατιά οχημάτων που μοιάζουν με τα ΚΑΠΗ της λεγεώνας των ξένων. Τα περισσότερα δεν έχουν κλιματισμό, πολλά δεν έχουν παράθυρα που ανοίγουν, κάποια μυρίζουν σαν να είναι στο τσακ πριν αρπάξουν φωτιά. Και επειδή οι υπεύθυνοι για την επιλογή των συμφωνιών αμφιβάλλω αν έχουν μπει ποτέ τους σε λεωφορείο, έχουμε γεμίσει οχήματα με πολλά καθίσματα και ελάχιστο χώρο για όρθιους, δημιουργώντας μονίμως συνωστισμό στην είσοδο/έξοδο, συνήθως από κάποιον φορτωμένο ηλικιωμένο που επιστρέφει από τα ψώνια του. Έχουμε, βέβαια, και ολόφρεσκα ηλεκτρικά λεωφορεία, αλλά κυκλοφορούν αποκλειστικά στο τουριστικό κέντρο της πόλης.
-Η συνέπεια. Ουκ ολίγες φορές έχει τύχει να αναμένει ο επιβάτης στη στάση το λεωφορείο μόνο για να κάνει refresh το telematics και να εναποθέσει τις ελπίδες του στο επόμενο δρομολόγιο, ή να δει το υποσχόμενο όχημα να τον προσπερνά αναγράφοντας «Εκτός Υπηρεσίας» στο προσκέφαλο του. Αλλά, και εντός υπηρεσίας να είναι, θα σταματήσουν μόνο όταν τους βολεύει, άλλοτε σκιπάρουν και στάσεις άμα λάχει, σταματάνε δέκα μέτρα πριν ή μετά, και άλλα τέτοια ωραία – είπαμε για τα χαλασμένα φρένα, άλλωστε. Τώρα, σε macromanagment επίπεδο, δεν νοείται σε μια (δήθεν Ευρωπαϊκή) πόλη των σχεδόν τεσσάρων εκατομμυρίων να έχουμε δρομολόγια, καθημερινές σε ώρα αιχμής, ανά είκοσι λεπτά.
-Όταν πιάνουν οι ζέστες. Το καλοκαιράκι με το κλείσιμο των σχολείων τα αστικά λεωφορεία μετατρέπονται σε σχολικές εκδρομές, καθώς πλήθος απελευθερωμένων μαθητών ξεχύνεται σε δρομολόγια που καταλήγουν σε παραλία, είτε ανατολική είτε νότια. Μαζί τους κουβαλάνε ηχειάκι bluetooth από το οποίο ηχεί ελληνική τραπ, ενώ τείνουν να κρατάνε ενθύμια από τις εκδρομές αυτές, όπως η, παλιά πλέον, μόδα να κρεμάνε το χερούλι του λεωφορείο από τις διαχρονικές τσάντες πλάτης Eastpak. Σήμερα, ο βανδαλισμός των αστικών λεωφορείων κυμαίνεται από τις εξίσου διαχρονικές ταγκιές, που από το κλασικό «παίρνω πίπες» δίπλα από αριθμό κινητού κάποιου αγοριού της τάξης, έχει αντικατασταθεί με διαφημίσεις για προφίλ στο Instagram και στο OnlyFans, μέχρι ξεχαρβαλωμένα και ξεριζωμένα καθίσματα που παραπέμπουν σε γήπεδο.
-Κάτι τελευταίο. Στενάχωρο βρίσκω το θέαμα ενός νέου παιδιού να σταυροκοπιέται κάθε φορά που το λεωφορείο περνά δίπλα από εκκλησία. Και όχι γιατί κρίνω την πίστη εν γένει, απλώς το να βλέπω ένα ανήλικο να ασπάζεται τις δεισιδαιμονίες του δόγματος, σε τέτοια ηλικία, με προϊδεάζει ότι δεν πρόκειται για συνειδητή επιλογή, αλλά μάλλον για θρησκευτικό grooming από την οικογένεια. Αυτό, όμως, είναι ένα μεγάλο άλλο θέμα.
