Η Νέα Υόρκη είναι η γενέτειρα της χιπ χοπ όπως την ξέρουμε σήμερα, και κάθε ράπερ ονειρεύεται τον θρόνο της. Από τα πρώτα χρόνια που το MCing εξελισσόταν σε rapping, οι περιφέρειες της πόλης ανταγωνίζονταν για την πρωτοκαθεδρία σαν φατρίες στο Γουέστερος. Έτσι και στην πόλη που δεν κοιμάται ποτέ από το ‘85 μέχρι το ‘90 η κυριότητα της χιπ χοπ προκάλεσε τα «Bridge Wars» ανάμεσα στο Μπρονξ και τον KRS-One και τον Marley Marl από το Κουίνσμπριτζ. Ο «Teacha» με το κομμάτι «The Bridge is Over» κέρδισε τη μάχη για το Μπρονξ και το εδραίωσε ως την πηγή του είδους.
Τι είναι beef; Beef είναι όταν χρειάζεσαι δύο πυροβόλα για να κοιμηθείς, όταν η μάνα σου δεν είναι ασφαλής στους δρόμους, όταν σε βλέπω και είναι δεδομένο πως θα καταλήξεις στην εντατική. Έτσι τουλάχιστον όρισε ο «τεράστιος» The Notorious B.I.G., κοινώς Biggie Smalls, ή σκέτο Biggie. Έπειτα από τον θάνατο του, ως αποτέλεσμα της μεγαλύτερης αντιπαλότητας που έχουμε ζήσει μέχρι τώρα στην ραπ σκηνή, το κενό εξουσίας που άφησε έκανε το στέμμα της πόλης πολυπόθητο.
The Playas:
Από το Μπρούκλιν, το οποίο έζησε εκπληκτική άνθηση της χιπ χοπ τη δεκαετία του ‘90, έχουμε τον Jay-Z, ή Hova, ή σκέτο HOV, για πολλούς G.O.A.T., βασιλιά των διπλών υπονοούμενων, και ατάραχο επαγγελματικό πνεύμα. Ο Jay-Z αποτελεί το Αμερικανικό Όνειρο της ραπ, μιας και πάσχισε να αναγνωριστεί για χρόνια προτού κατακτήσει τον κόσμο. Από τις γωνιές του Μπρούκλιν έχτισε την αυτοκρατορία του βήμα βήμα, ιδρύοντας πρώτα την δική του δισκογραφική, «Roc-A-Fella Records». Από το ήδη δοκιμασμένο γκέτο του Κουίνσμπριτζ μάχεται ο Nas, ή Nasty Nas, ή Escobar, κορυφαίος στιχουργός και ο τελευταίος επιζών του «Big Three» των 90s μετά τις δολοφονίες των 2Pac και Biggie. Ο Nas έγινε διάσημος από μικρή ηλικία χάρη στην πένα του που μπορούσε να συνδυάσει τεχνικό rapping με πολυσύλλαβη εσωτερική ομοιοκαταληξία και κοινωνικό μήνυμα. Ο πρώτος του δίσκος «Illmatic» θεωρείται, καθόλου αδίκως, από τους καλύτερους στην ιστορία του είδους. Ο Nas δήλωσε μετά από χρόνια ότι ο βασικός του στόχος με αυτό το άλμπουμ ήταν να αποδείξει στον KRS-One ότι το Κουίνσμπριτζ μπορεί να παράξει καλή χιπ χοπ. Και το πέτυχε.
The Squabble:
Αν και αρχικά φίλοι, το πράγμα άρχισε να στραβώνει όταν ο Nas δεν εμφανίστηκε στην προκανονισμένη ηχογράφηση για το «Bring it On» ως κομμάτι του πρώτου δίσκου του Jay-Z, «Reasonable Doubt». Ενοχλημένος ο HOV γράφει το «Dead Presidents II» ως το πρώτο ύπουλο diss προς τον Nas. Οι δυο τους συνέχισαν να ανταλλάσουν τέτοιες μικροπροκλήσεις για χρόνια, ο Nas είχε και ένα μικρότερο beef κόντρα στον συνεργάτη του Hova, Memphis Bleek, αλλά το μεταξύ τους beef κορυφώθηκε το 2001 όταν ο Jay-Z αποφάσισε να καταλάβει την πόλη με το «Takeover» στο οποίο επιτέθηκε, ανοιχτά πια, στον Nas και στον Prodigy των Mobb Deep, αμφότεροι παιδιά του Κουίνσμπριτζ. Αν και ο Jay-Z έπαιξε πρώτη φορά το κομμάτι ζωντανά το καλοκαίρι του 2001, κυκλοφόρησε κανονικά ως μέρος του άλμπουμ «The Blueprint» το οποίο βγήκε την 11η Σεπτεμβρίου εκείνης της χρονιάς, κάνοντας το το δεύτερο (τρίτο;) σημαντικότερο πράγμα που έπεσε στη Νέα Υόρκη εκείνη τη μέρα. Τώρα ο Nas, αν και έχαιρε τεράστιας αναγνώρισης μετά το «Illmatic» και το επακόλουθο «It Was Written», οι επόμενοι δίσκοι του «I… Am», και «Nastradamus» δεν ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες κοινού και κριτικών. Το «Ένα καλό άλμπουμ στα δέκα χρόνια» ήταν το κεντρικό μήνυμα των επιθέσεων του Hova μαζί με το «Ξεβρασμένος».
Η απάντηση και λυρική αποδόμηση του Jay-Z ήρθε στις 4 του Δεκέμβρη της ίδιας χρονιάς, στα γενέθλια του, όταν ο Nas κυκλοφόρησε το «Ether». Μέσα σε τέσσερα και μισό λεπτά, ο Nas κατηγορεί τον Hova για μια σειρά από πράγματα. Αμφισβητεί την περσόνα ναρκεμπόρου την οποία προωθούσε, τον αποκαλεί υποκριτικό μιμητή που προσκολλήθηκε πάνω στους μέντορές του για αποδοχή και επιβεβαίωση, τον μειώνει σε σχέση με τους ράπερ της εποχής λέγοντας ότι ο Eminem τον διέλυσε στο συνεργατικό τους «Renegade», αναλύει τον μισογυνικό του χαρακτήρα διερωτώμενος εάν ο Jay νιώθει έτσι επειδή όλη του τη ζωή οι γυναίκες τον έλεγαν άσχημο και τον κατηγορεί ότι κλέβει στίχους του Biggie και ότι ο KRS-One ήδη είχε άλμπουμ με τίτλο Blueprint. Το αποκορύφωμα του κομματιού είναι ότι ο Nas ενδίδει σε μια σειρά λογοπαιγνίων γύρω από το όνομα της εταιρείας του Jay-Z, «Roc-A-Fella», με κυρίως ομοφοβικό πρόσημο («τσιμπουκόχειλα», «Gay-Z», «y’all Roc Fellas»), που ξεκινούσε από την απορία γιατί να βγάλει κάποιος μια εταιρεία σαν τον Ροκφέλερ που πέθανε από AIDS. Φήμες αναφέρουν ότι ο HOV παραβρέθηκε σε κλαμπ που έπαιζε το κομμάτι εκείνη τη μέρα, και παρά τις ενστάσεις του, ο DJ αρνήθηκε να το αλλάξει. Αντιθέτως, υπήρξε τεράστια επιτυχία, επιβεβαιώνοντας τους στίχους του Nas στα μάτια της κουλτούρας και δίνοντας νέα πνοή στην καριέρα του τόσο σε βαθμό σεβασμού, όσο και καλλιτεχνικά, και το άλμπουμ που ακολούθησε μερικές μέρες αργότερα με τίτλο «Stillmatic» ήταν σαν επιβεβαίωση ότι ο Nas δεν ήταν, όπως ισχυρίστηκε ο Jay, ξεβρασμένος.
Ο Jay-Z, βέβαια, δεν ήταν έτοιμος να παραδώσει τα όπλα τόσο εύκολα και αντέδρασε με το κομμάτι «Super Ugly» που πατούσε πάνω στο beat του «Got Ur Self a Gun» του Nas από το «Stillmatic». Στους στίχους, ο Jay αναφέρει ότι είχε δεσμό με την πρώην του Nas και μητέρα της κόρης του, Κάρμεν Μπράιαν, και συμπληρώνει ότι η ίδια είχε σχέση και με τον κορυφαίο, τότε, μπασκετμπολίστα Άλεν Άιβερσον – τραβώντας παραλληλισμό με το πόσο παικταράδες είναι αμφότεροι. Κατά γενική ομολογία η δημόσια αντίληψη για το κομμάτι ήταν ότι ο Jay-Z το παρατράβηξε και άγγιξε κάποια θέματα που δεν έπρεπε, σε τέτοιο βαθμό που επενέβη η μητέρα του, η οποία ένιωσε αηδιασμένη από το κομμάτι του γιου της και πήρε θέση βάζοντάς τον στη δική του. Ενδεχομένως να ένιωσε ντροπή, ειδικά αν ήταν γνωστοποιημένο ότι ο Nas, παράλληλα με το beef, αντιμετώπιζε τον καρκίνο της δικής του μάνας, η οποία κατέλληξε τον Απρίλιο του 2002. Η μαμά HOV, έβαλε τον Jay να απολογηθεί στον Nas και την οικογένειά του, το οποίο έκανε σε γνωστή ραδιοφωνική εκπομπή. Ο Άλεν Άιβερσον επίσης δεν ήταν χαρούμενος που ο Jay χρησιμοποίησε το όνομά του και σε τυχαία συνάντηση τους σε κλαμπ της Φιλαδέλφεια, ο Άιβερσον δεν δίστασε να προσεγγίσει τον Hova και να του ξεκαθαρίσει ότι δεν χρησιμοποιεί το όνομά του – τέλος.
The Aftermath:
Κάπως έτσι το πρώτο μεγάλο rap battle της νέας χιλιετίας ολοκληρώνεται. Μπορεί ο Jay-Z να μην είδε την καριέρα του να καταποντίζεται έπειτα από την ντροπιαστική εξέλιξη της διαμάχης, όμως ο Nas πιθανώς να έσωσε τη δική του καριέρα ως αποτέλεσμα. Ο Nas κρίθηκε ως αδιαμφισβήτητος νικητής του beef και το «Ether» έγινε συνώνυμο με τη δολοφονία χαρακτήρα στην ραπ, μιας και και η λέξη κατάφερε να καταχωρηθεί και ως ρήμα. Το «Takeover» από την άλλη, μαζί με το υπόλοιπο «The Blueprint» παραμένουν κλασικά στην ιστορία της χιπ χοπ και άκρως εμπορικά. Αν και χαμένος, ο Jay-Z κατάφερε να κερδίσει τη μάχη της δημοτικότητας, ακόμα και ντροπιασμένος μετά την παντόφλα που έφαγε από τη μάνα του. Στην πραγματικότητα όμως, κανείς δεν ήθελε το beef να κορυφωθεί σε πυροβολισμούς, μιας και οι πρώιμοι θάνατοι των Pac και Big θορύβησαν αρκετά τη σκηνή σε βαθμό που υπήρχαν περιπτώσεις όπως ο Ice Cube και ο Common οι οποίοι χρειάστηκε να θάψουν τον τομαχόκ μεταξύ τους.
Όσο για την «Roc-A-Fella», ο Jay-Z αναγκάστηκε να την εγκαταλείψει τα επόμενα χρόνια, καθώς το όνομα της εταιρείας είχε αμαβρωθεί. Ο ίδιος ο HOV δεν πείνασε βέβαια, μιας και συνέχισε την καριέρα του ως μουσικός παράγοντας, στην «Def Jam», όπου κάθισε στην καρέκλα του προέδρου από το 2004 μέχρι το 2007. Ο Nas θέλησε να ξεκαθαρίσει λίγο τα πράγματα στο επόμενο άλμπουμ του, «God’s Son» όπου μιλάει για την ιστορία της Νεοϋορκέζικης χιπ χοπ σκηνής των 90s, στο κομμάτι «Last Real N*** Alive». Τα επόμενα χρόνια έμελλε να ξανασυναντηθούν, αυτή τη φορά στην ίδια δισκογραφική εταιρεία. Έχοντας υπογράψει με την «Def Jam» ο Nas και ο Jay θα σταυρώσουν για πρώτη φορά τις πένες και τα μικρόφωνά τους στο κομμάτι «Black Republican». Πάνω στο sample από το soundtrack του δεύτερου «Νονού», HOV και Esco παραδίδουν αξέχαστες ερμηνείες αναλύοντας τις διαφορές τους σαν καλλιτέχνες, ο ένας επιχειρηματικός βιρτουόζος, ο άλλος μόνιμα ρέμπελος που θα έκανε συνεργατικό δίσκο με τον Damian Marley μοιράζοντας όλα τα έσοδα σε Αφρικανικές φιλανθρωπίες.
Δύο δεκαετίες αργότερα ο Hova έχει αποσυρθεί από το παιχνίδι της ραπ και κάνει αυτό που έκανε πάντα καλύτερα, να βγάζει δισεκατομμύρια σαν στέλεχος της βιομηχανίας, αυτή τη φορά με την «Roc Nation». Η συνταξιοδότησή του τον αφήνει με 26 Grammys, περισσότερα από κάθε άλλο ράπερ στην ιστορία, και 10 προσωπικά του πρότζεκτ με πλατινένιο ή ανώτερο στάτους πωλήσεων. Ο Nas, δίχως ενδοιασμούς αλλά και κάτι να αποδείξει πλέον, κατάφερε να βγάλει έξι μόλις δίσκους μες την τριετία 2020-23, συγκεκριμένα τις τριλογίες «King’s Disease» και «Magic» κερδίζοντας στην πορεία το πρώτο και μοναδικό Grammy του, αυτό του καλύτερου ραπ άλμπουμ. Όπως ανέφερε σε πρόσφατους στίχους του, όταν κυκλοφορεί στους δρόμους, ακούει να παίζουν το «Ether» και να αναλύουν στίχους από το «Takeover» και μια στο τόσο στέλνει στον Jay-Ζ, αστειευόμενος ότι «It ain’t over», για να γελάσουν.
